Mark Dedrie

Met kunstenaars weet je het maar nooit. Dat maakt hen tot interessante wezens. Ze kunnen plots van stijl veranderen, of van richting, als ze zich laten leiden door een nieuwe passie. Enkele jaren geleden begon Mark Dedrie met vogelsculpturen, en is sindsdien dat pad blijven volgen. Symboliek en beslotenheid en charmante anekdote maken plaats voor een stevigere figuratie. Het is geenszins een unilaterale figuratie, geen documentatie van geziene diersoorten, want hij wil blijven balanceren tussen extremen, tussen figuratie en abstractie.

Kwaliteiten die het gevolg zijn van liefde voor het vak, voor het materiaal, voor het kundig gebruiken van gereedschap. Het gaat om de manier waarop het was wordt verwarmd en glad gemaakt, en hoe zuiver de mal wordt vervaardigd en vervolgens hoe fijn het wasmodel wordt afgewerkt. Tijdens het proces van smelten en gieten van het brons gaat het wasmodel verloren – cire perdue – om nastolling als een feniks uit de as te verschijnen. Komen zijn beelden op afstand goed tot hun recht, ook van dichtbij is dat het geval. Van nabij valt de parelachtige “huid” pas goed op. Hier is de uitdaging om de patina zodanig aan te brengen dat het interessant is zonder opzichtig te worden. Het is een chemisch dat met vuur op gang wordt gebracht en levert resultaten op die ver verwijderd staan van de poepbruine patina’s.

Om te komen waar MD3 wil komen, bij wat voor hem de essentie is, dat spel van zelfgekozen subtiliteiten en harmonie, moet veel werk verzet worden, veel tijd besteed worden aan waar je later weinig van ziet, veel bijzonderheden bestuderen om ze later weg te laten. Het doel is méér bereiken door minder te laten zien. LESS IS MORE.